Nieszczęśliwy wypadek...

Nic mi nie wychodzi ! Kompletnie nic. Szkoła, praca. Co się ze mną dzieje ? Od jakiegoś czasu coś ze mną nie tak. Codzienna migrena, zawroty głowy, często też wymiotuję i do tego mam dwie lewe ręce. Takie rzeczy mi się wcześniej nie przytrafiały !

 Właśnie wracam do domu. Jest wieczór, a powietrze rześkie i do tego z lekka ciepłe. Bardzo kojące. Spojrzałam w górę. Zawsze uwielbiałam oglądać gwiazdy na niebie. Są takie piękne. Zawsze wydawało mi się, że gdy rodzi się człowiek, rodzi się i gwiazda, a gdy człowiek umiera, to blask gwiazdy gaśnie na zawsze. Nagle potknęłam się i upadłam. Znowu. Chyba powinnam pójść do lekarza. No cóż umówię się na wizytę jak tylko jakoś dotrę do domu.

~~~~~~~~~tydzień później~~~~~~~~~~~~~~

 Nareszcie są wyniki badań. Na razie jestem spokojna. Wyszłam z domu i ruszyłam w stronę ośrodka zdrowia. Spokojnie idąc zaszłam w 10 minut. Weszłam do gabinetu lekarskiego.
- Dobry wieczór, jak się pani miewa ? - Zapytał lekarz.
- W porządku, dziękuję. - Odpowiedziałam grzecznie. - Przyszłam odebrać wyniki badań. - Mężczyzna westchnął.
- Tak myślałem.............nie mam dla pani zbyt dobrych wieści.
- To znaczy ?
- Niech pani usiądzie. - Zrobiłam tak jak poprosił.
- No więc, o co chodzi ?
- Wykryto u pani nowotwór, lecz ma pani szczęście bo jest on uleczalny, lecz za jakieś 2 tygodnie będzie w pełni stadium i nic już nie będzie można zrobić. - Patrzyłam się na blat stołu jak wryta. Nowotwór ? Dwa tygodnie ? Co takiego ?
- Czyli jak się nie poddam operacji to umrę ? - Zapytałam ze łzami w oczach.
- Tak, lecz do tego nie dojdzie, zajmę się tą sprawą i zrobię wszystko aby operacja została przeprowadzona.
- Dziękuję, do widzenia. - Powiedziałam na odchodnym.
 Musiałam szybko wyjść na zewnątrz. Łzy same cisnęły mi się do oczu. Zaczęłam biec w stronę parku.

Usiadłam na jednej z ławek i się rozpłakałam. To było silniejsze ode mnie. Podkuliłam nogi i schowałam w nich głowę. Usłyszałam jak ktoś siada koło mnie, lecz nie zwróciłam na to uwagi, nagle ten ktoś się zapytał :
- Co się stało ? - To był mężczyzna. Dobrze znany mi mężczyzna.
- Nic. - Odpowiedziałam wymijająco.
- Widziałem jak płakałaś.
- Nie interesuj się mną a tym bardziej moim życiem. - Spojrzałam na niego, spuściłam nogi i wytarłam oczy.
- Zobaczysz i tak będziesz moja sz*ato, tylko moja !
- Zapomnij ! Nigdy nie będę twoja ! I te obelgi wiesz gdzie sobie wsadź ! - Wstałam i chciałam odejść, lecz "mój" prześladowca złapał mnie za rękę. Wystraszyłam się. David był nieobliczalny. Mój były chłopak często mnie bił i mi ubliżał, więc od niego odeszłam, a on od tej pory nie daje mi spokoju.
- Właśnie, że będziesz ! - Powiedział przez zaciśnięte zęby. Brunet wstał, po czym złapał mnie jedną ręką za policzki i mocno ścisnął. - Jeśli ktokolwiek się do ciebie zbliży to go zabiję, ciebie również ! - Splunęłam mu na twarz, a on mnie spoliczkował tak mocno, że krzyknęłam i upadłam na ziemię. Gdy się obejrzałam z powrotem zastałam niecodzienny widok. David leżał na ziemi przyciskany przez jakiegoś kolesia. Był przystojny. Miał krótko obcięte, kasztanowe włosy i brązowe oczy.
- Dzwoń na policję. - Powiedział szatyn. David wiercił się i krzyczał aby tamten go puścił. Zadzwoniłam. Po pewnym czasie przyjechali funkcjonariusze. Złożyłam zeznanie po czym zabrali Davida. Obym go już więcej nie zobaczyła.

 - Dziękuję. - Powiedziałam do szatyna nawet nie wiedziałam jak ma na imię.
- Cała przyjemność po mojej stronie, nic ci się nie stało ? - Dotknęłam policzka. Jutro pewnie będzie siniak.
- Nie, wszystko w porządku, jestem Luna. - Podałam chłopakowi rękę, uścisnął ją. Jego dotyk był taki delikatny. Nie to co dotyk Davida.
- Luna ? Jak księżyc ? Piękne imię. Miło mi cię poznać, ja jestem Liam.
- Dziękuję, mi ciebie także miło poznać. Może dał byś się zaprosić na kawę czy herbatę ?
- Z wielką chęcią.
Rozmawialiśmy przez całą drogę do kawiarni, a potem nawet i w środku. Był bardzo miły i zabawny, tak dobrze się przy nim czułam. Nawet zapomniałam o mojej chorobie.
- Czemu nagle posmutniałaś ? - Zapytał Liam.
- Nic, już nic. - Spojrzał się na mnie badawczo z niedowierzaniem.
- Chodzi o tego kolesia co cię zaatakował ?
- Nie, nie o niego.
- Więc o co ?
- Jest pewna sprawa, o której dowiedziałam się dzisiaj.
- Nooo........?
- Mam raka, jeśli nie poddam się natychmiast operacji to umrę. - Łzy przysłoniły mi widok, lecz je powstrzymałam. Liam nic nie powiedział. Nagle wstał i mnie przytulił. Powiedział tylko, że wszystko będzie dobrze. W jego ramionach czułam jak bym znała go już bardzo długo. Czułam się bezpieczna. Wreszcie znalazłam kogoś kto mnie może zrozumieć. Po wyjściu z kawiarni odprowadził mnie do domu, po czym wymieniliśmy się numerami telefonów. Zasnęłam myśląc o wspaniałym mężczyźnie, który prawdopodobnie tego wieczora uratował moje życie.

 Następnego ranka wstałam, zjadłam szybkie śniadanie i zaczęłam szykować się na randkę z Liam'em. Tak ! Z Liam'em ! Założyłam sukienkę w kolorze purpurowym i czarne czółenka. Włosy zostawiłam rozpuszczone. Zadzwonił telefon. Myślałam, że to Liam, lecz się pomyliłam. Dzwonił lekarz.
-  Halo ?
- Dzień dobry, chciałem panią poinformować, że pani operacja odbędzie się jutro wieczorem.
- Tak szybko ?
- Tak, czy jest pani na to gotowa ?
- Tak ! Oczywiście ! Nie wiem jak mam panu dziękować.
- Nie musi pani, to był mój obowiązek. - Powiedział lekarz. Był bardzo życzliwy, nawet po jego głosie było to słychać.
- Dziękuję jeszcze raz. Do widzenia. - Powiedziałam i się rozłączyłam.
Po jakiejś godzinie przyjechał po mnie Liam. Spędziliśmy razem wspaniale czas. Byliśmy w kinie i w wesołym miasteczku, a na koniec chłopak zabrał mnie do restauracji. Teraz przechadzaliśmy się oświetloną aleją idąc w stronę mojego domu.
- Było wspaniale, dziękuję. - Powiedziałam.
- To ja dziękuję. - Liam przysunął się do mnie i objął w pasie. Zarzuciłam mu ręce na szyję. Chłopak mnie pocałował. Jego usta były takie delikatne i do tego ciepłe. Jego dłonie błądziły po moich biodrach.

Rozpływałam się w jego ramionach. Zapomniałam o całym świecie. Był tylko on i ja, i nasze usta toczące niesamowitą walkę namiętności. Gdy w końcu się od siebie oderwaliśmy powiedziałam dobranoc i weszłam do środka. To był najlepszy dzień w moim życiu. Nigdy go nie zapomnę.

 Kolejny dzień spędziłam razem z Liam'em, w moim mieszkaniu. Oglądaliśmy filmy, opowiadaliśmy różne historie i dużo się śmialiśmy. Wstałam aby przygotować nam deser : gorącą czekoladę z lodami. Nagle zrobiło mi się słabo i musiałam się przytrzymać blatu, zrzucając przy tym szklankę.
- Luna, coś się stało ?
- Nie nic. - Szybko odpowiedziałam i zabrałam się za sprzątanie szkła z podłogi. Zauważyłam kroplę krwi, lecz nie dostrzegłam na palcach żadnej rany. Kolejna kropla i kolejna. Krew leciałam z mojego nosa ! Już nie

kroplami tylko jak z kranu. Wzięłam papierowy ręcznik i przytknęłam do nosa. Znów zakręciło mi się w głowie. Upadłam i straciłam przytomność ostatnie co pamiętam to, to że Liam krzyczał moje imię i przybiegł do kuchni, po czym wezwał karetkę. Ogarnęła mnie nieobliczalna ciemność. Tu już nie było bólu, nie było strachu, tylko ciemna pustka, otchłań .

~~~~~~~~Oczami Liam'a~~~~~~~~~~

  Zadzwoniłem po karetkę. Bardzo się wystraszyłem gdy zobaczyłem Lunę na podłodze w kałuży krwi, lecz próbowałem zachować zimną krew. Gdy przyjechała karetka pojechałem razem z nimi. Na miejscu lekarz powiedział, że trzeba operować dziewczynę natychmiast i nie ma co zwlekać.
Siedziałem w poczekalni. Byłem bardzo niecierpliwy. Martwiłem się. To może się wydać głupie, ale ja się zakochałem. Zakochałem się w Lunie. Jest cudowna. Taka wesoła i uprzejma. Miała wiele trudności w życiu, lecz mimo to dawała radę. Jej rodzice zmarli jak była bardzo młoda i opiekę nad nią przejęła jej ciocia. Luna ma 19 lat i już jest strasznie samodzielna. Mieszka sama, pracuje, chodzi na studia. Z nią można porozmawiać o wszystkim. Życie nauczyło ją rozwagi i samowystarczalności. Podziwiam tą kobietę. Kocham ją, choć może wydawać się to dziwne, bo przecież znam ją parę dni. Dokładnie dwa.Serce nie wybiera.......

~~~~~~~Oczami Luny~~~~~~~~

 Pustka. Nic więcej. Ani czerni ani bieli, tylko sama nicość......
 Nagle coś zaczęło mnie ściągać na ziemię, jakaś niewidzialna siła, coś nieprzeniknionego i niewyczuwalnego. Poczułam, że żyję. Wzięłam jeden oddech, potem drugi i jeszcze kolejny. Powoli zaczęłam otwierać oczy. Światło. Tak bardzo boli. Po jakimś czasie się przyzwyczaiłam. Zauważyłam białe ściany, metalowe łóżka i szafki. Obok na krześle dostrzegłam śpiącego Liam'a. Ucieszyłam się na jego widok. Lekko trąciłam go ręką i wtedy zauważyłam, że mam podpiętą kroplówkę. Trąciłam go jeszcze raz. Obudził się zdezorientowany.
- Obudziłaś się ! - Powiedział trochę głośniej niż było to potrzebne. Uśmiechnęłam się, lecz gdy otworzyłam usta aby wydusić z siebie jakieś słowo uciszył mnie przykładając mi palec do ust.
- Nic nie mów, jesteś na pewno wyczerpana. Poczekaj zawołam lekarza. - Wyszedł, a ja tylko spoglądałam na drzwi. Po chwili wrócił z lekarzem. Opowiedział mi wszystko.......że operacja przeszła pomyślnie, lecz wystąpiły powikłania i byłam w śpiączce przez 4 dni. Słuchałam go uważne przez cały czas gdy mówił. Potem powiedział, że muszą przeprowadzić ostateczne badania i zostanę w szpitalu jeszcze na parę dni.

 Po pewnym czasie zostałam sama z Liam'em. Tak bardzo się cieszyłam, że tu jest. On jeden mnie rozumiał. Mnie i moje problemy. Kocham go. Nie wiem jak się to stało ale go kocham. Przy nim czuję się bezpieczna.
- Tak się cieszę, że nareszcie się obudziłaś śpiochu. - Nieznacznie się zaśmiałam. Moje gardło było wysuszone i bardzo piekło.
- Kocham cię. - Powiedziałam ledwo słyszalnym szeptem. Uśmiechnął się.
- Ja ciebie też, na zawsze. - Po moim policzku popłynęła łza szczęścia. Liam otarł ją koniuszkiem palca i złączył swoje usta z moimi. Teraz zaczynam nowe życie, nowe lepsze życie.......

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Yeyyy ^^ kolejne opowiadanie za nami :D przepraszam że tyle to trwało, ale szkoła i inne sprawy dały mi zbytnio czasu na napisanie czegokolwiek ;cc Mam nadzieję, że się podoba :D :**